Thai Baht… ways to Happy and earn money

วันนี้เป็นวันแรกที่มีการเทรด SET 50 Options ประเดิมไปในวันแรกมีจำนวนสัญญาที่ซื้อขายกันทั้งหมด 304 สัญญา น้อยกว่าที่ผมคิดนะ จากข้อมูลเมื่อมีการเปิดตลาดอนุพันธ์ ประเทศไทย เปิดทำการซื้อขายครั้งแรก วันนั้นมีการซื้อขายไป 161 สัญญา แต่เดี๋ยวนี้ตลาดฟิวเจอร์ซื้อขายวันละหลายพันสัญญา วันนี้ตลาดอ็อพชั่นเปิดยังนึกว่าน่าจะขึ้นไปเกือบพันสัญญา แต่ผลที่ออกมาน้อยกว่าที่คิด

เป็นวันแรกก็คงมีปัญหาขลุกขลัก ความไม่พร้อมของคน นี่ขนาดมีโปรโมชั่นจากตลาด ใครที่ทำการซื้อขายจะได้รับรีเบทจากตลาด แต่ก็ยังสร้างมูลค่าได้น้อยไปหน่อย ตามดูไปไม่น่าจะนาน เราคงเห็นเทรดกันวันละพันสัญญาด้วยความรวดเร็ว ดีไม่ดีภายในอาทิตย์สองอาทิตย์นี้เลย

จากที่คุณ ByBeeR (สงสัยจะมีเบียร์วางอยู่ข้างๆตลอด ) โพสคำถามไว้
ดิฉันไม่ทราบอะไรเท่าไหร่นะคะ ได้ยินข่าวมาเท่านั้น แต่ไม่ทราบรายละเอียดอะไรมากนัก “คือ เรื่อง การฝากเงินกับธนาคาร ที่ว่า ทางธนาคารจะไม่รับรองความเสี่ยงในการฝากเงินกับทางธนาคาร อะไรประมาณนี้น่ะค่ะ “อยากทราบรายละเอียดค่ะ…..

ภาพรวมๆก็คือ กฏหมายนี้ยังไม่ผ่านนะครับ ถ้ากฏหมายนี้ผ่านสิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือ เงินฝากของเราในธนาคาร (จริงๆคงเป็นสถาบันการเงิน แต่เผอิญผมไม่ทราบว่าคำนี้มีนิยามครอบคลุมธุรกิจประเภทใดบ้าง) ซึ่งในปัจจุบัน ถ้าหากเกิดเหตุที่ทำให้ธนาคารต้องปิดตัวไป เราสามารถที่จะรับเงินคืนจากรัฐบาลไทยได้ตามจำนวนเงินฝากที่เรามีทั้งหมด แต่กฏหมายนี้จะทำให้การคุ้มครองนี้ลดลงเหลือเพียงจำนวนเงินหนึ่งล้านบาทต่อบุคคลต่อธนาคาร
เพราะฉนั้นถ้าเรามีเงินสดอยู่ห้าล้าน เราก็กระจายไปฝากธนาคาร ห้าหกแห่ง หรือ แบ่งฝากในชื่อคนในครอบครัว แทนที่ในปัจจุบันอาจใช้ชื่อพ่อบ้านคนเดียว ก็แบ่งออกมาฝากในนามแม่บ้านด้วย ถ้าหากธนาคารใดล้ม เงินที่เราฝากอยู่ก็ยังสามารถไปขอคืนจากรัฐบาลไทยได้ในวงเงินหนึ่งล้านบาท
ลองเข้าไปอ่านที่คุณ mymoney เขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ได้ครับ ในหัวเรื่อง ความคืบหน้าล่าสุดของสถาบันคุ้มครองเงินฝาก
ส่วนตัวผมเองก็ไม่มีความเห็นอะไรมากไปกว่าว่า รู้สึกวงเงินน้อยไปนิดหน่อย น่าจะอยู่ที่ระดับซักห้าล้านบาท และอีกข้อหนึ่งในอนาคตทางสถาบันการเงินต่างๆ อาจจะออกกลไกในการคุ้มครองที่สูงกว่าก็ได้ ถ้าหากเห็นความต้องการในตลาด

วันนี้อ่านบทวิเคราะห์ตัวหนึ่งแล้วรู้สึกเสียดายเวลาที่อ่านอย่างมาก ไม่คิดเลยว่าทำไมถึงเขียนแบบนี้ออกมา ลองอ่านกันดูก่อนนะครับ ไฟล์ตัวเต็มสามารถอ่านได้ที่นี่
CCET-W2 : ประเมินราคาใบสำคัญแสดงสิทธิ
ใบสำคัญแสดงสิทธิที่จะซื้อหุ้นสามัญของ บมจ. แคล-คอมพ์ อีเล็คโทรนิคส์(ประเทศไทย) (CCET-W2) จะเข้าทำการซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ตั้งแต่วันที่ 11ตุลาคม 2550 เป็นต้นไป โดยใช้ชื่อย่อว่า “CCET-W2″ และมีกำหนดใช้สิทธิครั้งแรกคือ วันที่ 29 กันยายน 2551

ลักษณะ เงื่อนไข และ สาระสำคัญ CCET-W2
วันที่เริ่มทำการซื้อขาย: 11 ตุลาคม 2550
ประเภทหลักทรัพย์ : ใบสำคัญแสดงสิทธิที่จะซื้อหุ้นสามัญ CCET
จำนวนใบสำคัญแสดงสิทธิ : 156,000,000 หน่วย
สิทธิของใบสำคัญแสดงสิทธิ : ใบสำคัญแสดงสิทธิ 1 หน่วยมีสิทธิซื้อหุ้น CCET ได้ 1 หุ้น ในราคาใช้สิทธิ 1.00 บาท
อายุของใบสำคัญแสดงสิทธิ: 3 ปี (วันใช้สิทธิครั้งแรกคือ 29 กันยายน 2551 และหลังจากนั้นใช้สิทธิได้ 3 ครั้งคือปลายเดือนกันยายนของทุกปี)
ราคาใบสำคัญแสดงสิทธิ : [...]

วันก่อนฟังรายการหนึ่งมีอาจารย์ทางเศรษฐศาสตร์พูดคำหนึ่งออกมาว่า เศรษฐกิจอเมริกาน่าจะยังไปได้ดีอยู่ โดยดูได้จาดดัชนีดาวโจนส์ที่ยังปรับตัวขึ้น พอผมฟังแล้วก็รู้สึกทันทีว่า แนวคิดว่าดัชนีตลาดหุ้นเป็นตัวชี้วัดล่วงหน้าของสภาวะเศรษฐกิจในหกเดือนข้างหน้ายังเป็นเรื่องจริงอยู่หรือเปล่า หรือว่าเป็นความคิดแบบสะดวกที่ต้องถูกท้าทายจากสภาพแวดล้อมในปัจจุบันที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว จนเราเชื่อกันว่าโลกวันนี้แบน ไม่กลมอย่างที่เป็นมา
ถึงแม้ผมยังเชื่อว่าราคาหุ้นในระยะยาวจะปรับตัวไปตามผลประกอบการของบริษัท แต่ก็เป็นแค่หนึ่งในปัจจัยเท่านั้น นอกจากนี้สภาพแวดล้อมในปัจจุบันก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

บริษัททั้งสามสิบบริษัทที่อยู่ในดาวน์โจนส์ไม่ได้ทำธุรกิจเฉพาะประเทศอเมริกาเท่านั้น ยกเว้นบริษัทผู้ให้บริการโทรคมนาคมที่น่าจะมีรายได้ส่วนใหญ่ในประเทศ ผมเชื่อว่ายอดขายของบริษัทเหล่านี้โดยรวมมาจากนอกประเทศอเมริกาตั้งแต่ 30% จนถึง 60% และกระจายตัวไปทั่วทุกหวีปในโลก และเป็นการกระจายทั้งรายได้และฐานการผลิต
ระบบการเงินโลกที่ทำให้การเคลื่อนย้ายเงินไปลงทุนในที่ต่างๆทำได้ง่ายขึ้นและเปิดโอกาสให้แม้กระทั่งนักลงทุนบุคคลธรรมดาก็สามารถทำได้ ทำให้การปรับตัวขึ้นลงของราคาหุ้นเป็นไปตามปริมาณเงินลงทุนมากขึ้น กฏระเบียบที่ผ่อนคลายลงของแต่ละประเทศ รวมทั้งประเทศไทยก็เป็นไปในแนวนี้

ถ้าหากแนวคิดนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้อง ดัชนีดาวโจนส์ก็น่าจะสะท้อนสภาวะเศรษฐกิจของโลกมากกว่า เพราะถ้าเศรษฐกิจโลกไม่หดตัวลง เราก็คงจะเห็นดัชนีดาวโจนส์เติบโตไปได้อีก
ความคิดเชิงสะดวกหรือความคิดความรู้เก่าอาจจะต้องถูกท้าทายตลอดเวลา เราคงต้องติดตามศึกษากันไปในแต่ละสาขาอาชีพของเราเอง ซึ่งเราก็คงไม่รู้ว่าบทสรุปจะถูกหรือผิด แต่ก็คงต้องเปิดกว้างในการสังเกตการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา